Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Historia Zakonu Bonifratrów


W roku 1633 utworzono, opartą na fundacjach, Prowincję Polsko-Litewską Zakonu pod wezwaniem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny.
Do Warszawy sprowadził Bonifratrów biskup Tomasz Ujejski w roku 1649. Klasztor pod wezwaniem św. Andrzeja, a później św. Jana Bożego, siedzibę swą miał kolejno: na Krakowskim Przedmieściu, w Ogrodzie Saskim i na Lesznie, aby, w końcu, w roku 1728 osiąść na stałe w nowo wybudowanym klasztorze i szpitalu przy ulicy Bielańskiej (obecnie ulica Bonifraterska).
Niewiele zachowało się dokumentów, potwierdzających te wszystkie fakty, bo szpitale i klasztor uległy prawie doszczętnemu zniszczeniu w czasie Powstania Warszawskiego. Z ocalałych materiałów dowiadujemy się, że pod budowę Klasztoru i szpitala Bracia nabyli grunt w 1726 roku od Józefa Fontany i Antoniego Solara — architektów warszawskich.
Z czasem Konwent warszawski stał się siedzibą prowincjałów.
W lipcu 1724 odbyła się w Warszawie Kapituła Prowincjalna, na której ojciec Franciszek Neuman wybrany został Prowincjałem.
Daty rozbiorów Polski i powstań narodowych łączą się z datami kasaty klasztorów bonifrateskich, a co za tym idzie także i likwidacji Prowincji polsko-litewskiej. Z 16 klasztorów i szpitali tejże prowincji pozostały tylko konwenty w Krakowie, Zebrzydowicach i Cieszynie.
Po odzyskaniu przez nasz kraj niepodległości w 1918 roku, w oparciu o wyżej wymienione konwenty odrodziła się Prowincja Polska. Pierwszym jej prowincjałem w 1922 roku został ojciec Jacek Misiak.

W czasie II wojny światowej Bracia dzielili los udręczonej ojczyzny. Zmuszeni byli opuścić większość szpitali i chorych.
Po wojnie w 1945 roku, na życzenie księdza prymasa Augusta Hlonda, zapadła decyzja, aby Bonifratrzy powrócili do Warszawy. Odbudowę konwentu przy ulicy Bonifraterskiej, który w wyniku walk podczas Powstania Warszawskiego zrównany został niemal całkowicie z ziemią, przełożeni zlecili ojcu Serafinowi Klocowi. Po odbudowaniu kościoła św. Jana Bożego i zabudowań klasztornych, przeniesiono do Warszawy Urząd Prowincjalny. Prowincjałem w roku 1971 został ojciec Serafin Kloc.
Obecnie Bonifratrzy prowadzą w Polsce szeroką działalność na rzecz osób chorych i potrzebujących.

W Krakowie, najstarszym konwencie Bonifratrów, prowadzony jest szpital oraz ziołolecznictwo.
W Zielonej k. Krakowa znajduje się Dom Pomocy Społecznej dla chorych i upośledzonych umysłowo oraz Centrum Warsztatowo-Rehabilitacyjne.
W Zebrzydowicach istnieje Dom Pomocy Społecznej dla chorych i upośledzonych umysłowo.
W Warszawie mieści się Dom Geriatryczno-Rehabilitacyjny, jadłodajnia, Zespół Poradni i Lecznictwa, ziołolecznictwo.
W Łodzi — szpital, Centrum Rehabilitacyjne, Środowiskowa Stacja Opieki, ziołolecznictwo, jadłodajnia, przychodnia opieki zdrowotnej.
W Cieszynie — Dom Pomocy Społecznej dla chorych i upośledzonych umysłowo.
Również w Iwoniczu prowadzony jest Dom Pomocy Społecznej dla chorych i upośledzonych umysłowo.
Oprócz w.w. domów, Zakon posiada placówki w Marysinie k. Gostynina, gdzie mieści się Bonifraterski Ośrodek Interwencji Kryzysowej, w Katowicach, Zakopanem i Drohobyczu na Ukrainie.

Jak widać, po okresie stagnacji, kiedy to braciom uniemożliwiano w sposób dość skuteczny prowadzenie działalności szpitalnej, zakon nadrabia zaległości i, dzięki Bogu, nadal się rozwija w charyzmacie, w jakim został założony.