Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Historia Zakonu Bonifratrów


1 stycznia 1572 roku Pius V wydał bullę „Licet ex debito”, nadającą zgromadzeniu braci regułę świętego Augustyna, prawo noszenia długiego, sięgającego kolan szkaplerza oraz prawo stałej obecności w każdym szpitalu kapłana-współbrata. Dzięki temu uznaniu i potwierdzeniu, stowarzyszenie braci szpitalnych zyskało rangę zgromadzenia na prawie papieskim i nie mogło być przez nikogo rozwiązane, gdyż podlegało opiece Stolicy Apostolskiej.
Kongregacja Obrzędów na prośbę promotora wiary, kardynała Piotra Marii Borghese, po przebadaniu wyników procesu informacyjnego, przedstawiła je papieżowi Urbanowi VIII, który 21 września 1630 roku wydał specjalne brewe, stwierdzające: „na mocy władzy apostolskiej sługa boży Jan Boży ma być wyróżniony tytułem błogosławionego” i zarządzające specjalne nabożeństwa ku Jego czci.
16 października 1690 roku papież Aleksander VIII dokonał uroczystej kanonizacji Jana Bożego — zgodnie z przyjętą wówczas tradycją, na prośbę szeregu panujących: Leopolda I — cesarza niemieckiego, Karola II — króla Hiszpanii, Piotra II — króla Portugalii i Jana III Sobieskiego — króla Polski.
Podniosła uroczystość miała miejsce w Bazylice świętego Piotra na Watykanie.
Do katalogu świętych dokonano następującego wpisu:
Grenada, Hiszpania,
święty Jan Boży, założyciel Zakonu Braci Szpitalnych, którzy służą chorym, wsławił się współczuciem względem ubogich i pogardą dla samego siebie.



Przybył On z Wiednia, aby ratować zdrowie polskiego króla Zygmunta III Wazy.
Interwencja lekarska brata Gabriela okazała się nad wyraz skuteczna i szybka.
Z wdzięczności za wyleczenie, w 1609 roku, król poparł inicjatywę mieszczan krakowskich, by sprowadzić Bonifratrów do Polski. Ufundowano im klasztor, kościół i szpital w Krakowie przy ulicy św. Jana. Generałem Zakonu był wówczas Michał de Vecchi, a biskupem krakowskim Piotr Tylicki. Pierwszym przełożonym zaś został brat Melchior Bonawentura.

W 1611 r. marszałek wielki koronny Mikołaj Zebrzydowski oddał Braciom ufundowany przez siebie Szpital w Zebrzydowicach.
W roku 1615 kanonik krakowski, później biskup płocki, sprowadził ich do Pułtuska, a w roku 1625 przeniósł do Łowicza. Klasztor ich został zlikwidowany w 1807 r.
Inne ufundowane klasztory — w Łucku, Lublinie, Krasnymstawie i Zamościu — uległy kasacie w latach 1805-1864.